Zaterdag 1 schrikt, wordt op tijd wakker en blijft overeind

Datum: 12 februari 2018
Wedstrijd: Hercules 1 - VVJ 1
Uitslag: 3 - 1
Maar dat ging bepaald niet zonder moeite! Want als keeper Olaf niet op spectaculaire wijze tot drie maal toe had voorkomen dat VVJ nogmaals schade aan ging richten, had de eindstand er ook anders uit kunnen zien. De eerste schade was al na een kwartiertje spelen opgelopen toen de Overvechters vrijwel uit het niets (het was geloof ik de tweede keer dat ze over de middenlijn kwamen) een voorsprong namen via een mooie aanval over rechts waarna de voorzet bij de linkerpaal werd binnen gewerkt door een attent meegekomen buitenspeler. Dat de bal volgens vele spelers en toeschouwers onderweg over de zijlijn was geweest, was echter een smetje op de prestatie.

Hercules werd hiermee wel goed wakker geschud. Want het was duidelijk dat beter spel en een groot veldoverwicht geen garantie bieden op succes. Zeker niet tegen een ploeg die bewust achteruit leunt en zijn kansen om via een snelle uitbraak gevaar te stichten afwacht. Waarbij ze niet schromen om onderweg alle mogelijke (fysieke en verbale) middelen in te zetten om dit doel te bereiken. Met als gevolg dat het, al bijna volgens traditie, een hard, fel en enerverend duel werd op het scherpst van de snede (en helaas ook aan aantal keren erover). Met Hercules als winnaar omdat het rustig bleef, het vertrouwen bleef houden in eigen kunnen, het op de juiste momenten scoorde en het hier en daar ook wat mazzel had.

Het eerste scoringsmoment kwam al in de eerste helft. Na een minuut of tien achter gestaan te hebben, kwam de bal uit een corner in het strafschopgebied tegen de hand van nummer 6 van VVJ aan. De scheids zag hier opzet in en legde de bal op de stip. Tot afgrijzen en groot ongenoegen van alles wat VVJ was (er werd achteraf gesproken over een ‘goedmakertje’ voor de niet geziene uitbal bij hun treffer) maar de leidsman was gedecideerd en onverbiddelijk. Dat was Mark dit keer ook en hij scoorde beheerst en onhoudbaar.

Het beeld van de eerste helft was verder veelal hetzelfde. Veel spel op de helft van VVJ met druk van Hercules. Zonder uitgespeelde kansen maar wel met meerdere mogelijkheden. En een tegenstander die met enige regelmaat de aanval zocht. Zonder ook tot reëel gevaar te komen.

Dit bleef ook zo in het eerste deel van het tweede bedrijf. Met een wat feller en agressiever (in meerdere opzichten) VVJ misschien. Zo kreeg nummer 8 een schietkans geboden (door een inschattingsfoutje van onze kant) maar miste zijn schot kracht en richting. De voor Gerrit ingevallen Nabor stichtte gevaar aan de andere kant, nu ten koste van een corner. Ook Jules kwam in het veld (voor Frank) met name om wat meer lengte en kopkracht achterin te verkrijgen. Dit omdat VVJ veelal de lange bal hanteerde. En het moet gezegd: hij kweet zich prima van deze taak in de rest van het duel.

Opeens kreeg Mickey het op zijn heupen. Naar binnen komend vanaf de zijlijn zag hij zomaar een redelijk vrije baan richting het doel voor zich. Zijn bal kromde zich richting de verste paal en lat en leek binnen te vallen. Het aluminium redde VVJ echter nog even. Maar Rutger was ter plekke en hij nam de rebound voor zijn rekening. Dus Hercules op voorsprong met nog een minuut of twintig op de klok.

Zo’n voorsprong zorgt vaak voor een fase van onrust en onoplettendheid. Zo ook nu want VVJ wilde zich nog niet gewonnen geven. Dat leidde o.a. tot een corner voor hen, na een slippertje van Olaf. Die zich onmiddellijk revancheerde door de bal uit de kruising te tikken (met een beetje hulp van de doelpost). Zoals hij zich, maar een paar minuutjes later, nogmaals onderscheidde door nu zelfs tot twee maal toe een bal van de lijn te halen in de paniek die ontstond na een vrije trap van een meter of 25.

Hoe het gelopen was als VVJ wel de gelijkmaker had gescoord, zullen we nooit weten. Het leek nu wel een beetje alsof ze er steeds minder in gingen geloven. Hercules kreeg weer meer greep op de wedstrijd en VVJ verloor zich nogal in onnodige opwinding (zowel richting scheids als onderling) en intimiderend gedrag. Waarmee het wachten was op de kaarten die gingen komen (en die kwamen er dus ook), op het moment dat Hercules zou profiteren uit een van de vele aanvallen (ook dat gebeurde, Nabor vond Rutger die de 3-1 liet aantekenen) en helaas ook op het moment waarop een VVJ-er weggezonden werd met rood (omdat hij zich niet kon beheersen).
Vrijwel meteen na de laatste goal vond de scheids het genoeg en hij floot af.

Hercules heeft hiermee weer een forse klus geklaard. De drie punten zijn binnen, er is super hard gewerkt, iedereen is heel en kalm gebleven en er zijn geen kaarten opgelopen. Alleen maar positieve zaken dus. De stemming na afloop was dan ook prima. Waarbij men zich ook donders goed realiseerde dat het geluk vandaag onze kant had gekozen en dat er een volgende keer nog best een tandje bij kan en moet.

Waarmee niet gezegd wil zijn dat de overwinning onterecht was. Op basis van kwaliteit, inzet en voetbalgogme was de uitslag in mijn ogen terecht en verdiend.

Volgende week HMS uit. Die hebben vandaag een waarschuwingssignaal gegeven door Elinkwijk op een gelijkspel te houden. Wij weten dus wat ons te wachten staat: opnieuw een examen richting eindstreep. Af te nemen vanaf 15.00u in Zuilen.

P.S.: Nog een aanvulling op het verslag van vorige week. Sander was ‘not amused’ dat ik vergeten was te vermelden dat aan zijn goal een perfecte aanname op de borst vooraf ging waarmee hij de bal voor zichzelf panklaar neerlegde. (Terwijl de aka van Rutger wel de moeite van het noemen waard was). Waarvan akte!
Frank van den Heuvel