Zaterdag 1 wint weer en zorgt daarmee voor passend afscheid

Datum: 05 februari 2018
Wedstrijd: Faja- Lobi/KDS 1 - Hercules 1
Uitslag: 2 - 3
Wat vooraf al te verwachten was (een mooie strijd op het scherpst van de snede), bleek in de praktijk meer dan uit te komen. Want het potje tegen Faya-Lobi/KDS van afgelopen zaterdag had alle aspecten in zich die het voetbal (ook op dit niveau) zo aantrekkelijk maken. Met als resultaat een mooie overwinning op een lastige tegenstander en als kers op de taart een uitglijder van koploper Elinkwijk tegen Odin. Een mooi weekend voor ons dus. Zodat het besef dat dit de laatste wedstrijd was van onze gewaardeerde Belg Pieter, in een iets vrolijker daglicht kwam te staan.

Pieter zelf speelde een puike afscheidsmatch waarin hij zijn degelijke verdedigende én opbouwende kwaliteiten toonde en waarin hij, zoals altijd, voorop ging in inzet, beleving, positiviteit en doorzettingsvermogen. Een rol die hem op het lijf geschreven is en die hij dan ook al die tijd voorbeeldig (in twee betekenissen: prima qua uitvoering én als voorbeeld voor de anderen) heeft uitgevoerd. We zullen hem gaan missen!

Maar laat ik daarmee de andere Herculanen niet tekort doen. Want met name de eerste helft was van een hoog niveau van het hele team en het was een genot om naar te kijken. Juist de zaken die in de wedstrijdbespreking genoemd waren en de patronen waarop nu al weken wordt getraind kwamen terug in het spel en op het veld. Met als gevolg dat Faya een heel groot deel van de eerste helft achter de tegenstander en de feiten aanliep. Dat kwam mede door een overdonderende start want al na een paar minuten leidde een aanval via Mickey, die voorgaf, tot een kopbal van Gerrit, die de vrijgelopen Sander op maat bediende. Die aarzelde geen moment en drukte hard en droog af en zette daarmee de 0-1 op het bord. Een prima begin en zo is het lekker voetballen.

Dat bleek ook in de rest van het eerste deel want Hercules was daarin verreweg de bovenliggende partij. Niet dat Faya-Lobi het niet probeerde. Integendeel, het is een hardwerkende, fysiek sterke en gevaarlijke ploeg. Met name op het middenveld en in de aanval staan ze hun mannetje echt wel. Maar (de verdediging van) Hercules bleef gemakkelijk en fier overeind. Met Olaf als sluitpost en de drie heren ervoor als degelijke en ondoordringbare muur.

Aan de andere kant van het veld (mooie accommodatie daar op dat dak!), was Hercules meerdere malen gevaarlijk en dreigend. Helaas een aantal keren afgevlagd voor buitenspel. Vanuit mijn waarneming niet altijd terecht (to say the least) maar het signaal werd wel steeds overgenomen door de scheidsrechter (waarover later meer). De doelpunten bleven nog uit. Op één uitzondering na. Rutger ging prima door op rechts en hij haalde de achterlijn. Hij gaf daarna hard en strak voor en bezorgde hiermee Gerrit een relatief gemakkelijke intikker. Als echte spits stond die op exact de juiste plek. 0-2!

Tot aan de rust liep alleen de score aan gele kaarten nog op. Daarin was de stand 1-1. Maar het goede gevoel overheerste in de kleedkamer. Zo dien je een helft te spelen!

Het begin van het tweede bedrijf leverde min of meer hetzelfde beeld. Er kwamen (grote) kansen om de score uit te bouwen (Rutger veroorloofde zich zelfs een frivoliteit door een rasechte aka neer te leggen) maar Faya bleef overeind met behulp van hun prima keeper (en soms een beetje geholpen door hun grens). En dat leidde tot een kantelmoment in de wedstrijd. De scheids gaf een vrije bal op ruim 20 meter van het doel (nadat hij geen voordeel meer had gezien), de bal werd hard en laag ingeschoten, Olaf zag deze (te) laat en kon hem nog slechts tegenhouden maar moest loslaten en de rebound werd een prooi voor de gretige tegenstander. De aansluitingstreffer was een feit en het geloof in een resultaat was terug bij de thuisploeg. Die zette dus een tandje bij. Hercules kreeg wel meteen weer mogelijkheden om de score op te voeren, maar het was toch al snel weer gelijk toen een overtreding van Insa in de 16 bestraft werd met een pingel die knalhard binnen werd geschoten (voor de ouderen onder ons: à la Neeskens in ’74).

Gelukkig toonde Hercules nog een belangrijke eigenschap: flexibiliteit en geloof in eigen kunnen. Ze gingen dus niet bij de pakken neerzitten maar trokken opnieuw ten aanval. Tot afgrijzen van de supporters leidde dit wel tot dotten van kansen maar niet tot doelpunten. Puur op basis daarvan hadden ze er wel een stuk of zeven à acht kunnen maken zaterdag. Gelukkig was er echter nog Cas. Hij brak de ban door een afgeslagen corner zuiver en droog binnen te schuiven. Hierop was de keeper het antwoord schuldig, de bal verdween kansloos in het net. Wederom op voorsprong dus maar met een gevaarlijk kleine marge.

Die had dan weer uitgebouwd kunnen (en moeten) worden toen Mark mocht aanleggen voor een trap vanaf 11 meter. Gegeven nadat Sander, op aangeven van Mickey, prachtig wegdraaide van zijn opponent die niets anders meer kon doen dan zijn been ervoor zetten en hem ten val brengen. Helaas was deze buitenkans vandaag niet aan de anders zo zekere penaltynemer besteed: de keeper redde weer eens prachtig en de score bleef gehandhaafd. Spanning en sensatie tot het einde toe dus. Met inmiddels al enige tijd Nabor in de ploeg voor Gerrit. Die zorgde voor veel gevaar vanaf de zijkanten maar ook hij kon het net niet gevonden krijgen (niet zelf en niet in samenwerking met de anderen, terwijl de kansen toch echt bleven komen). Billenknijpen tot het eind, met heen en weer golvend spel en hachelijke momenten voor beide doelen. Rafael nam het laatste stukje voor zijn rekening toen hij de moegestreden Bart afloste.

En toen gebeurde het dus alsnog! Faya-Lobi deed een laatste verwoede poging om de gelijkmaker te vinden. De bal werd in de doelmond gespeeld en…… binnengekopt!

Gelukkig voor ons stond Gerard onmiddellijk met zijn vlag omhoog. En de scheids nam ook dit signaal over en keurde het doelpunt af. Daarover kon dan eerst nog wat discussie zijn (ook dat maakt voetbal leuk, het gepraat erover achteraf), maar ook de gastheren erkenden dat Gerard het goed had gezien: het was ook buitenspel. Eerlijk en sportief van hen. Zoals dat past bij de prima en warme sfeer die wij mochten ervaren vóór, tijdens en na de wedstrijd.

Daarmee kwam er een einde aan dit enerverend potje voetbal want zelfs aan een (terecht) lange blessuretijd komt uiteindelijk een eind. Hercules trok een verdiende maar zwaarbevochten overwinning over de streep en kon lachend terug richting Voordorp. In de wetenschap een lastige klip omzeild te hebben. Want ik ben ervan overtuigd dat dit Faya-Lobi/KDS nog heel wat ploegen (en voor ons dan bij voorkeur Houten en Elinkwijk) het vuur na aan de schenen gaat leggen en puntjes mee gaat snoepen.

Dat een ongeluk in een klein hoekje kan zitten, bewijst de nederlaag van de Zuilense koploper. Voor ons zaak om dat niet ook zelf mee te hoeven maken. Er komt nog een aantal pittige klussen aan de komende weken. Zaak om de goede lijn door te trekken en niet naast de schoenen te gaan lopen. In deze poule kan iedereen voor een verrassing zorgen!

De eerste ploeg die dat zeker gaat proberen zal komende week VVJ zijn. Wij ontvangen de Overvechtse buren dan om 15.00u op veld acht. U weet dus waar u terecht kunt.
Frank van den Heuvel