In memoriam Frans Stalenhoef

15.09.2020

 

In memoriam Frans Stalenhoef

 

 

 

 

 

 

Hercules verliest in Frans Stalenhoef een kleurrijk en actief lid.

Toch nog sneller dan we verwachtten kwam het verdrietige nieuws dat Frans Stalenhoef  in de nacht van zaterdag op zondag 13 september is overleden. Frans Stalenhoef, die een week eerder 72 werd, was lid van verdienste van Hercules. Sinds hij in 1981 lid werd, was hij op allerlei fronten actief voor Hercules.

Eigenzinnig, charmant, levensgenieter, actief, optimistisch, humoristisch en sociaal. Maar ook direct, soms vilein en altijd zijn eigen koers volgend. Frans was in veel opzichten kleurrijk en meteen na zijn lidmaatschap werd duidelijk dat Frans geen anonieme rol binnen de vereniging ging spelen. Sportief was hij aanvankelijk nog actief als voetballer, maar later vooral op de tennisbanen.

Frans Stalenhoef was direct betrokken bij het cluborgaan De Herculaan. Als redacteur, even als hoofdredacteur, maar vooral als luis in de pels en het geweten van de vereniging. Onder het pseudoniem Sarcast nam hij jarenlang iedereen, die het volgens hem verdiende, de maat. Daarbij geen heilige huisjes schuwend. Integendeel: kwam er vanuit het hoofdbestuur weer eens een klacht of verzoek of het een tandje minder kon, dan genoot Frans en ging er een schepje bovenop.

Niet om mensen te beschadigen. Gewoon omdat hij vond dat dingen gezegd moesten kunnen worden.  Jarenlang bleef het voor de meeste Herculanen een mysterie welk persoon achter Sarcast schuilging. De vermoedens waren er wel en soms kreeg Frans aan de bar te horen: ‘jij bent de sarcast’. Maar van Frans kregen ze geen bevestiging. Hij hield het mysterie zorgvuldig in stand.

Wel met naam en toenaam was Frans actief voor de Activiteitencommissie. Frans was een creatief man die vond dat het leven goed gevierd moest worden. Legendarisch waren de door hem bedachte en gepresenteerde Soundmixshows bij Hercules in de jaren tachtig. In de stijl van Henny Huisman, maar dan iets minder gekuist.   

In de jaren negentig was Stalenhoef  vooral actief voor de jeugd van Hercules. Hij was leider van het voetbalelftal van zoon Pim en zeer actief in het bestuur van de gestaag groeiende tennisafdeling. Frans was jeugdcommissaris in het tennisbestuur en stond aan de wieg van sfeervolle jeugdfeesten voor de tennisafdeling met sleep-ins in tenten op het Hercules-complex. Van 1991 tot 1998 was Frans actief in de Algemene Jeugdcommissie en daarnaast was hij een drijvende kracht binnen de Sponsorcommissie. Hij werd de initiator van de Hercules Zaken Sociëteit en later ook nog actief voor de Bouwcommissie.

Naast al zijn officiële functies was Frans vaak, net als veel Herculanen, actief aan de bar. Frans was altijd goed gezelschap. Of het nou over politiek, voetbal of vrouwen ging: Frans had er verstand van, of in ieder geval een duidelijke mening over.

De laatste jaren tobde Frans steeds nadrukkelijker met zijn gezondheid. Hij lag vaker in ziekenhuizen dan hem lief was , maar we zagen hem gelukkig steeds weer terugkeren bij Hercules. Vorig jaar werd duidelijk dat hij longkanker had en Frans was zelf heel realistisch bij het inschatten van zijn kansen. Nog zoveel mogelijk uit het leven halen als kon, dat was zijn duidelijke missie.

Voor familie, vrienden en kennissen hield Frans een dagboek bij. De verhalen waren ontroerend, confronterend, ironisch en bijna tot de laatste snik humoristisch. Frans maakte de verhalen niet mooier dan het was en benoemde ook expliciet de ongemakken en het lijden waarmee hij werd geconfronteerd. Een indringend document over positief omgaan met de naderende dood. Precies 159 afleveringen kwamen er dagelijks uit zijn pen. Genieten en doen wat nog wel mogelijk was; liefst met familie, goede vrienden en dierbaren. Maar soms ook gewoon alleen.

Dankzij een elektrische fiets bleef zijn wereld lange tijd groter dan zijn flat aan de Eijkmanlaan. Over bezoek en liefdevolle zorg had Frans niets te klagen. Maar de laatste weken ging de conditie in rap tempo achteruit en de toon in de dagelijkse verslagen veranderde. Het volgen van de Tour de France op televisie bezorgde hem voldoening. Zelf fietsen zat er niet meer in.

Op 12 september ontvingen zijn volgers zijn laatste bijdrage. Frans was doodmoe, maar genoot nog van het laatste bezoek en een meegebracht taartje van buitengewone klasse, zo konden we lezen.

Een dag later bereikte ons het nieuws dat Frans ’s nachts vredig en waardig is ingeslapen.  We verliezen in Frans een kleurrijk en warm mens.

Zijn familie, vrienden en dierbaren wensen we veel sterkte en kracht toe.  

Nils de Kruijff



Terug naar overzicht